É un gas incoloro, irritante, cun olor penetrante que se comeza a percibir con 0,3 a 1,4 ppm e é perfectamente distinguible a partir de 3 ppm. A súa densidade é o dobre que a do aire. Non é un gas inflamable, nin explosivo e ten moita estabilidade, é moi soluble en auga e en contacto con ela convértese en ácido sulfúrico.

Fontes principais

A presencia de dióxido de xofre débese ás actividades asociadas coa combustión dos combustibles fósiles (a madeira, o carbón e os derivados do petróleo) tal como acontece nas plantas de enerxía, nos procesos de calefacción ou nos vehículos de transporte. Na natureza o anhídrido sulfuroso pódese liberar ao aire polas erupcións volcánicas.

Unha vez liberado ao ambiente, pódese transformar no ácido sulfúrico (H₂SO₄) e no trióxido de xofre (SO₃). Actúa tamén como precursor doutros contaminantes como as partículas PM 2,5 e xunto cos óxidos de nitróxeno (NO_x) e o amoníaco (NH₃) é un dos principais causantes da choiva ácida.

Mentres os niveis do SO₂ no aire son tipicamente máis altos nos meses de inverno, demostrouse que a exposición é máis alta durante os meses de verán, debido seguramente ao aumento das actividades ao aire libre durante este meses e a unha maior ventilación dos fogares.

Referencia lexislativa e acordos internacionais

Os valores límite do SO₂ para a protección da saúde recollido no Real Decreto 102/2011, son os seguintes:

Os limiares de activación, información e de alerta recollidos no RD son:

⁽¹⁾ Haberá de medirse ou determinarse preditivamente para a activación do plan, durante un número determinado de horas a definir xustificadamente pola administración competente, garantindo a protección da saúde da poboación e que os medios necesarios estarán dispoñibles para a adopción de medidas en caso de superación dos limiares de información ou alerta.

⁽²⁾ Durante un número determinado de horas para o medio móbil 24 h ou días para o medio diario a definir pola administración competente sempre e cando permita garantir a protección da saúde da poboación.

Calidade do aire interior

O SO₂ considérase un contaminante exterior, xa que é onde se atopan a maioría das fontes que o orixinan. En ambientes interiores os niveis presentes son moi inferiores aos do exterior, sempre que non existan focos que o poidan orixinar como estufas de queroseno, caldeiras ou chemineas.

Efectos na saúde

O SO₂ é un produto primario da combustión de combustibles fósiles que pode ser agrupado xunto a aerosois ácidos e partículas para formar un complexo grupo de distintos contaminantes do aire asociados cunha ampla serie de efectos adversos sobre a saúde, incluíndo mortalidade e morbilidade respiratoria a corto prazo e irritación e agravamento de enfermidades respiratorias crónicas con efectos agudos.